واسطهء فيض اين عالم ، برهان براى اسلام و پيامبر ( ص ) ، تالى تلو قرآن و داراى علم تمامى قرآن است . سپس كبراى استدلال را اين طور ضميمه كنيم كه هركس چنين باشد ، مقدّم بر ديگران است و خلافت و وصايت از آنِ اوست . به فرمودهء قرآن شريف : أَ فَمَنْ يَهْدى إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّى إِلَّا أَنْ يُهْدَى « 1 » آيا كسى كه به سوى حقّ رهبرى مىكند سزاوارتر است مورد پيروى قرار گيرد يا كسى كه راه نمىيابد مگر آن كه هدايت شود ؟ خلافت و وصايت متعلّق به كسى است كه مىتواند مردم را هدايت كند ، امّا كسى كه خودش احتياج به هدايت دارد ، چگونه مردم از او تبعيت كنند ؟ خلاصه آن كه ، آيات قبل همگى نياز به يك كبراى عقلى داشت ، امّا آيهء « ولايت » از اين جهت بر ساير آيات مقدم است ؛ چون مىفرمايد : خدايى كه صاحب اختيار همهء بندگان است ، خدايى كه ملكوت هر چيزى در دست اوست ، فرموده است : ولايت و امامت پس از پيامبر ( ص ) ، بر عهدهء اميرالمؤمنين ( ع ) است و ديگر نيازى به آن كبرا ندارد تا كسى بخواهد در آن خدشه كند . مطلب مهمّى كه اين آيه متعرّض آن شده است ، اين است كه ولايت را فقط و فقط منحصر در خدا و پيامبر ( ص ) و اميرالمؤمنين ( ع ) كرده است . در زبان

--> ( 1 ) . يونس / 35 .